به گزارش خبرنگار مهر، قاسم فخرایی، رئیس بیمارستان فارابی در مراسم بزرگداشت هرمز شمس حضور پیدا کرد و با گرامیداشت یاد و خاطره همه بزرگان گفت: همه ما مدیون راه و مسیری هستیم که این بزرگان برای ما ترسیم کردهاند و انشاءالله بتوانیم پیروان خوبی برای آنها باشیم.
وی با قدردانی از استاد نگهداری گفت: حفظ نام و یاد این بزرگان و زنده نگه داشتن جایگاه علمی آنها، در واقع حفظ جایگاه علم و پاسداشت مقام بزرگانی است که برای ما و جامعه علمی کشور زحمات فراوانی کشیدهاند. از همه دستاندرکاران این برنامه صمیمانه سپاسگزارم.
در ادامه مراسم، پریوش جهانبانی دختر خاله هرمز شمس با قدردانی از برگزارکنندگان این مراسم اظهار کرد: پروردگار را شکر میکنم که من را در محیط بسیار خوبی متولد کرد، چراکه همیشه معتقدم اینکه انسان کجا به دنیا بیاید و در کنار چه افرادی رشد کند، تأثیر بسیاری در زندگی او دارد.
وی افزود: امروز نیز بسیار خوشحالم که در این جمع بزرگ حضور دارم و افتخار دارم از زحمات شما قدردانی کنم. امیدوارم پروردگار در راه بزرگی که در پیش گرفتهاید، شما را موفق و سربلند کند.
جهانبانی ادامه داد: من تلاش کردهام همانطور که در محیط کار خود، عشق را انتخاب کردهام، بتوانم این نگاه را تا پایان زندگی حفظ کنم. در هر شغل و هر جایگاهی که باشیم، دوست داشتن دیگران لذتبخش است؛ وقتی دیگران پیشرفت میکنند، ما نیز از موفقیت آنها لذت میبریم و همین موضوع است که باعث میشود زندگی زیباتر شود.
وی گفت: به همین دلیل تلاش کردهام همیشه دیگران را دوست داشته باشم و این موضوع را واقعاً از خانواده خود یاد گرفتهام. پدر من نیز از نخستین پزشکانی بودند که برای تحصیل در رشته جراحی به روسیه رفتند و پس از بازگشت، بخش مهمی از فعالیتشان به خدمت و مأموریت اختصاص داشت.
جهانبانی با اشاره به جایگاه حرفه پزشکی اظهار کرد: دوست داشتن دیگران و خدمت به مردم، اساس رشته پزشکی است؛ رشتهای که در آن انسان سوگند یاد میکند در این مسیر شایسته باشد و هر آنچه میداند، به دیگران بیاموزد. این مسئولیت، بسیار بزرگ و ارزشمند است.
وی خاطرنشان کرد: از پروردگار میخواهم که انسانیت را همواره در پیش روی ما قرار دهد تا بتوانیم در هر شغلی که انتخاب میکنیم، بهویژه در حرفه پزشکی، موفق باشیم و در مسیر خدمت به مردم گام برداریم. از همه شما تشکر میکنم.
در ادامه مراسم سیدمهدی حسینی استاد دانشگاه اظهار کرد: شاید بسیاری از ما از نظر خودمان افتخارات زیادی کسب کردهایم و به جایگاههای مالی و اجتماعی بالایی دست یافتهایم، اما وقتی از این دنیا میرویم، ناممان را نیز با خود میبریم و ممکن است پس از مدتی دیگر کسی از ما یاد نکند.
وی افزود: اما چرا برخی انسانها، با وجود اینکه در زندگی خود شاید امکانات و داراییهای زیادی نداشتند، همچنان در ذهن و خاطره جامعه زنده هستند؟ همه ما میدانیم که این افراد برای خودشان چیزی بهعنوان یادگار باقی نگذاشتند، بلکه آنچه از آنها به یادگار مانده، نگاه جامعهنگر و توجه به دیگران است.
حسینی ادامه داد: چنین انسانهایی به این دلیل در ذهن ما زنده هستند که برای جامعه و مردم، بدون هیچ منت و چشمداشتی خدمت کردند. ماندگاری واقعی انسان در همین خدمت به دیگران و اثری است که در زندگی و سرنوشت جامعه باقی میگذارد.
وی گفت: بیش از این سخن را طولانی نمیکنم و از حضور و همراهی همه شما سپاسگزارم.
در ادامه، علیرضا بهپور استاد دانشگاه اظهار کرد: همین مقدار برای بیان ارزش و جایگاه ایشان کافی است. ایشان و خانواده محترمشان در چنین محیطی تربیت شده و رشد کردهاند و همواره در مسیر بالندگی و خدمت گام برداشتهاند.
وی افزود: در مدت کوتاهی که فرصت دیدار و آشنایی با یکدیگر را داشتیم، شاهد بودیم که ایشان با دلسوزی و جدیت فراوان برای پیشرفت و ارتقای امور تلاش میکردند و در مسیر خدمت به مراکز علمی و دانشگاهی، بسیار مؤثر بودند.
بهپور ادامه داد: امیدوارم این تلاشها همچنان ادامه داشته باشد و خداوند به ایشان توان و توفیق بیشتری عطا کند تا بتوانند با قوت و انگیزه، در مسیر خدمت و اعتلای مراکز علمی و دانشگاهی گام بردارند.
در ادامه، مهناز جلالی بانوی چشم پزشک ایران با اشاره به جایگاه و شخصیت دکتر شمس، اظهار کرد: ایشان به گردن همه ما حق دارند. البته فارغ از اینکه رئیس انجمن یا رئیس فارابی بودند، برای من شخصیت والای انسانی ایشان اهمیت بیشتری داشت. من هیچگاه در دوران تحصیل افتخار شاگردی مستقیم ایشان را نداشتم، اما همیشه در کنارشان احساس احترام و صمیمیت میکردم.
جلالی افزود: هر بار که وارد این جمع میشوم و چهره دوستان و همکاران را میبینم، خاطرات بسیاری برایم زنده میشود؛ گویی بخشی از حدود ۴۰ سال زندگی حرفهای و شخصیام دوباره از مقابل چشمانم عبور میکند.
وی با اشاره به خاطرات خود از دکتر شمس ادامه داد: یکی از خاطراتی که از ایشان دارم، به دوران ریاستشان بر انجمن بازمیگردد. در آن زمان، با وجود اینکه جوان بودیم و هرکدام مسئولیتهای خانوادگی خود را داشتیم، برای شرکت در کنفرانسها و برنامههای علمی سفر میکردیم. هرمز شمس در این زمینه بسیار به ما کمک میکردند و همواره علاقهمند بودند که جوانان در برنامههای علمی و بینالمللی حضور داشته باشند.
جلالی گفت: ایشان در دوره ریاست انجمن، جایگاه و ارتباطات گستردهای با رؤسای انجمنهای کشورهای مختلف داشتند و همین ارتباطات موجب میشد بسیاری از جوانان بتوانند با حمایت ایشان در کنفرانسها و برنامههای علمی بینالمللی شرکت کنند. حتی در مواردی که برای حضور افراد جوان در برنامهها یا دورههای آموزشی محدودیتهایی وجود داشت، ایشان با ارتباط و اعتباری که داشتند، زمینه حضور آنها را فراهم میکردند.
وی با اشاره به نقش دکتر شمس در حوزه انتشار مجلات علمی اظهار کرد: ایشان در راهاندازی و توسعه مجله نیز نقش بسیار مهمی داشتند. در دورهای که ایشان مسئولیت مجله را بر عهده داشتند، جلسات متعددی برای شکلگیری و توسعه آن برگزار میشد و پس از ایشان نیز افراد دیگری برای ادامه این مسیر زحمت کشیدند. این اقدامات باعث میشد جوانان و پژوهشگران برای فعالیت علمی و انتشار مقالات خود دلگرم شوند.
جلالی افزود: من هر زمان که به اینجا میآمدم، حتماً با ایشان سلام و احوالپرسی میکردم. انسان دوست دارد در مقابل چنین شخصیتهایی حضور خود را اعلام کند و بگوید «من هم هستم»؛ البته دکتر شمس همیشه افراد را به خاطر داشتند و نیازی نبود خودمان را معرفی کنیم.
وی ادامه داد: در آن دوران واقعاً احساس میکردیم یک خانواده هستیم. من حتی گاهی در فارابی احساس غریبی بیشتری نسبت به اینجا داشتم، چون دکتر شمس و بسیاری از همکاران، ما را مانند دستیاران و همکاران خود میدیدند. نخستین دعوتها برای حضور در برنامهها نیز گاهی از ما صورت میگرفت.
جلالی با بیان خاطرهای از آغاز فعالیت حرفهای خود گفت: زمانی که در بیمارستان امام حسین(ع) مشغول فعالیت بودم، در گوشهای کار خودم را انجام میدادم و علاقه زیادی به رشته تخصصیام داشتم. بارها میآمدم و میگفتم که این کار را انجام دادهام یا مقالهای نوشتهام. بهتدریج دیگران متوجه شدند فردی در بیمارستان امام حسین(ع) در این حوزه فعالیت میکند و همین ارتباطها زمینه شناخته شدن ما را فراهم کرد.
وی خطاب به جوانان و پژوهشگران گفت: به جوانترها توصیه میکنم جلو بیایند و فعالیت خود را معرفی کنند. در ابتدای مسیر، ممکن است کسی شما را نشناسد؛ باید خودتان توانمندی، کار و پژوهش خود را نشان دهید. ما نیز در ابتدای کار همین مسیر را طی کردیم و خودمان جلو آمدیم تا دیگران فعالیت ما را ببینند و بشناسند.
جلالی با اشاره به اهمیت داوری مقالات علمی اظهار کرد: خود من همچنان تلاش میکنم در حوزه داوری مجلات و کمک به جوانان فعال باشم. اگر جوانی از من سؤالی داشته باشد، حتی اگر پاسخ آن سؤال در حوزه مسئولیت مستقیم من نباشد، تا جایی که بتوانم پاسخ میدهم و در داوری مقالات نیز همکاری میکنم.
وی ادامه داد: اکنون بهعنوان ادیتور سکشن یکی از مجلات فعالیت میکنم و این کار در این سن برای من مسئولیت زیادی دارد. هر مقالهای که ارسال میشود باید مطالعه شود، برای داور مناسب فرستاده شود، داور پیدا شود و از او درخواست شود وقت بگذارد و مقاله را بررسی کند. پس از دریافت نظر داوران نیز باید پاسخها به نویسندگان منتقل شود و در نهایت برای اصلاح و انتشار مقاله پیگیری صورت گیرد.
جلالی تأکید کرد: از همه دوستان و همکاران خواهش میکنم اگر از شما درخواست داوری مقاله شد، این مسئولیت را بهسادگی کنار نگذارید. ممکن است انجام آن زمانبر باشد، اما پژوهشگران و نویسندگان برای تهیه مقالات خود زحمت کشیدهاند و دیگران نیز برای پیشبرد کار علمی به آنها کمک میکنند. ما نیز باید این زنجیره را ادامه دهیم.
وی با اشاره به یکی از ویژگیهای برجسته دکتر شمس گفت: یکی از خصوصیات بسیار ارزشمند ایشان این بود که بدون هیچ ادعایی برای دیگران کار میکردند. حتی اگر فردی را بهخوبی نمیشناختند، او را در جمع خود میپذیرفتند و همراه خود میکردند. من نیز از جمله افرادی بودم که ایشان با وجود اینکه شاید شناخت زیادی از من نداشتند، من را مانند یکی از دستیاران و همراهان خود میدیدند و در سفرها و برنامهها همراه خود میبردند.
جلالی در پایان با اشاره به روحیه هرمز شمس در سالهای پایانی زندگی گفت: فکر نمیکنم تا پایان عمرشان روزی بوده باشد که لبخند از چهرهشان دور شود. حتی زمانی که دیگر توان راه رفتن نداشتند، میگفتند که دست از کار نخواهم کشید و تا آخرین روزی که پا و جسمم اجازه دهد، دوست دارم مانند مطبم فعال باشم و کاری مفید انجام دهم. این روحیه خدمت و مفید بودن، یکی از ماندگارترین ویژگیهایی است که از ایشان به یادگار مانده است.
نظرات کاربران