به گزارش خبرنگار مهر، پدل در سالهای اخیر یکی از سریعترین رشدها را در میان رشتههای نوظهور ورزش ایران تجربه کرده است. رشتهای که ابتدا بهعنوان یک فعالیت محدود و کمتر شناختهشده وارد فضای ورزشی کشور شد بهتدریج با افزایش زمینهای اختصاصی، برگزاری مسابقات داخلی و ورود چهرههای شناختهشده به حوزه تبلیغاتی آن به یک ورزش پرمخاطب تبدیل شد و اکنون در آستانه یک نقطه عطف مهم یعنی حضور احتمالی در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا قرار گرفته است. این اتفاق باعث شده بحث درباره میزان آمادگی واقعی پدل ایران از سطح داخلی فراتر برود و به یک موضوع راهبردی برای ورزش کشور تبدیل شود.
دو روایت از یک رشته؛ توسعه یا تغییر مسیر؟
در بررسی روند رشد پدل در ایران دو نگاه متفاوت شکل گرفته است. یک نگاه معتقد است که این رشته در دوره اولیه فعالیت خود زیر نظر فدراسیون اسکواش مسیر بنیادیتری را طی کرده است. مسیری که تمرکز آن بیشتر بر آموزش مربیان، استعدادیابی، ایجاد ساختارهای اولیه تیمهای ملی و اعزامهای محدود بینالمللی بوده است. در این دیدگاه پدل در آن دوره هرچند از نظر زیرساختی محدودتر بود اما بنیانهای فنی آن در حال شکلگیری بوده است.
در مقابل نگاه دوم تأکید دارد که انتقال این رشته به فدراسیون تنیس باعث شده پدل از یک ورزش محدود به یک رشته فراگیرتر تبدیل شود. در این دوره توسعه زمینها، افزایش باشگاهها، گسترش مسابقات در استانهای مختلف و افزایش توجه رسانهای به این رشته بهعنوان دستاوردهای اصلی مطرح میشود. به بیان دیگر این دیدگاه رشد پدل را بیشتر در سطح «گسترش کمی و اجتماعی» ارزیابی میکند تا صرفاً فنی.
رشد کمی، توسعه زیرساختها، مسابقات و مخاطب
نمیتوان انکار کرد که پدل در سالهای اخیر از نظر شاخصهای کمی رشد محسوسی داشته است. افزایش تعداد زمینهای استاندارد در شهرهای مختلف، برگزاری لیگها و تورنمنتهای متعدد و همچنین حضور باشگاههای خصوصی در این رشته باعث شده پدل نسبت به گذشته در دسترستر و عمومیتر شود. علاوه بر این استفاده از چهرههای شناختهشده مانند «محمدرضا گلزار» برای معرفی این رشته نیز نقش مهمی در جذب مخاطب داشته است.
این رشد کمی در نگاه اول نشاندهنده توسعه است اما پرسش اصلی اینجاست که آیا این گسترش ظاهری توانسته به شکل مستقیم به ارتقای سطح فنی منجر شود یا خیر؟ در بسیاری از رشتههای ورزشی افزایش زیرساخت لزوماً به معنای افزایش کیفیت نیست و این موضوع درباره پدل نیز مورد بحث قرار گرفته است.
فاصله میان توسعه ظاهری و کیفیت فنی
بخش مهمی از نقدهای واردشده به وضعیت فعلی پدل ایران مربوط به شکاف میان رشد کمی و پیشرفت فنی است. منتقدان معتقدند که هرچند این رشته در سطح عمومی بیشتر دیده شده اما خروجی آن در سطح ملی و بینالمللی هنوز با این رشد همخوانی ندارد. نتایج تیمهای ملی در رقابتهای اخیر و همچنین سطح رقابتپذیری بازیکنان ایرانی در برابر کشورهای صاحبسبک از جمله مواردی است که در این بحث مطرح میشود.
از سوی دیگر موضوع پشتوانهسازی و توسعه بازیکنان پایه نیز یکی از نقاطی است که نیاز به بررسی دقیقتر دارد. اگرچه حضور بازیکنان از رشتههایی مانند اسکواش و بدمینتون در پدل به افزایش سطح اولیه کمک کرده ولی هنوز مشخص نیست این روند تا چه حد به تولید نسل اختصاصی پدل منجر شده است.
ناگویا ۲۰۲۶ نقطه سنجش واقعی پدل ایران
با اضافه شدن پدل به بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا شرایط این رشته وارد مرحله جدیدی شده است. دیگر بحث صرفاً داخلی یا توسعه زیرساخت نیست بلکه موضوع اصلی توان رقابتی در سطح آسیاست. حضور در این بازیها به معنای قرار گرفتن در برابر کشورهایی است که سالها در این رشته سرمایهگذاری فنی کردهاند و از نظر ساختار حرفهای در سطح بالاتری قرار دارند.
در این شرایط تصمیمگیری درباره اعزام تیم ملی نیز به ارزیابی دقیقتری نیاز دارد. ارزیابی که صرفاً بر اساس تعداد زمینها یا گستردگی داخلی صورت نمیگیرد بلکه باید توان واقعی مدالآوری و سطح فنی بازیکنان را نیز در نظر بگیرد.
ضرورت عبور از دوگانهها
پدل ایران اکنون در نقطهای ایستاده که نیازمند نگاه متعادل و غیرشعاری است نه میتوان نقش توسعه کمی و گسترش عمومی این رشته را نادیده گرفت و نه میتوان دغدغههای مربوط به کیفیت فنی و نتایج بینالمللی را کنار گذاشت. آنچه در این مرحله اهمیت دارد عبور از نگاههای دوگانه و تمرکز بر یک برنامه جامع برای ارتقای همزمان زیرساخت، آموزش، پشتوانهسازی و رقابتپذیری بینالمللی است. ناگویا میتواند یک نقطه شروع مهم باشد ولی تنها در صورتی که پدل ایران از مرحله «رشد ظاهری» عبور کرده و به مرحله «بلوغ فنی» رسیده باشد.
نظرات کاربران