خبرگزاری مهر، گروه استان ها- عفت فلاح: ماه محرم، ماه اندوه و بیداری دل‌ها فرا می رسد.

محرم امسال، حزنِ ما رنگ و بوی متفاوتی دارد؛ چرا که همزمان با پوشیدن رخت عزای حسین(ع)، داغی تازه بر دل داریم و جامه سیاه بر تن، در سوگِ رهبر شهیدمان نشسته‌ایم.

از یک سو داغِ عطشِ کربلا و از سوی دیگر، جایِ خالیِ علمداری را حس می‌کنیم که همیشه از قیامِ خونینِ حسین(ع) برایمان درسِ آزادگی می‌گفت.

اکنون که در مجالس عزای محرم، سیاهپوشِ حسین(ع) هستیم، خود را بیش از پیش در راهِ آن رهبرِ شهید می‌بینیم؛ رهبری که همواره مشی‌اش حسینی بود و ما اکنون در همان مسیر، هم در سوگِ مظلومیتِ کربلا و هم در فراقِ آن یارِ سفرکرده، اشک می‌ریزیم تا پیمانِ سرخ‌مان با مکتبِ عاشورا و مسیرِ شهادت، هرگز فراموش نشود.

این اندوهی عمیق و ریشه‌دار با تار و پود باورهای ما گره خورده است.

ما هرگز داغِ ترور ناجوانمردانه‌ سردارانِ سربلندمان را فراموش نکرده‌ایم؛ این جنایت ها نه در حافظه‌ی ملت و نه در دفترِ ایام، هرگز پاک نخواهد شد.

هرچند که در آن روزهای سخت، غبارِ فتنه‌ها و شرایطِ دشوار، مجالِ آن را نداد که حقِ سوگواریِ شایسته را برای آن فرماندهانِ جان‌برکف به‌جای آوریم، اما اکنون در سایه‌ یادِ شهیدانِ کربلا، آن بغض‌های فرو خورده را به نوحه‌ای برای آنان بدل می‌کنیم و آن طور که شایسته است به سوگ می نشینیم.

امسال مجالس عزای اباعبدالله (ع) برای ما تجلی‌گاهِ هم‌بستگیِ خون‌های پاک است؛ ما در هر «یا حسین»، یادِامام و سردارانِ شهیدمان را نیز زنده نگاه می‌داریم.

این عزاداری، آمیزه‌ای است از اشک‌های ما برای مظلومیتِ سیدالشهدا و میثاقِ ما با مسیرِ روشنِ فرماندهانی که راهِ آزادگی را با خونِ خود امضا کردند؛ ما این سوگ را تا رسیدن به قله‌های پیروزیِ آرمان‌هایشان، در سینه گرم و زنده نگاه خواهیم داشت.

امسال مجالس عزای حسین (ع) برای ما رنگ و بوی دیگری دارد؛ گویی تمامِ داغ‌های جانکاهِ این سال‌ها در میانِ روضه‌های کربلا متبلور شده است.

ما با چشمانی گریان، سوگوارِ فرزندانِ شهیدِ مینابی هستیم و با دلی شکسته، شریکِ ماتمِ مادرانِ داغ‌دیده‌ی ناوِ دنا و خانواده‌های بسیجیانِ جان‌برکفی هستیم که جانشان را نثارِ امنیتِ این خاک کردند.

هرگاه به یادِ آن مادری می‌افتیم که از تمامِ دنیایش، تنها لنگه‌ کفشی از کودکش به یادگار مانده، داغِ خیمه‌گاهِ امام حسین (ع) با عطشِ کودکانِ کربلا در جانمان زنده می‌شود؛ ما این اشک‌ها را نذرِ تسلایِ دل‌های داغ‌دیده‌ این سرزمین می‌کنیم.

ما داغ‌دارِ سیدالشهدا هستیم، اما داغِ عزیزانمان را که در پای لانچرها و در مسیرِ دفاع از حریمِ ایرانِ عزیز به شهادت رسیدند، لحظه‌ای فراموش نخواهیم کرد.

این مجالس، تریبونِ فریادِ ماست؛ ما در میانِ نوحه‌ها و ناله‌ها، یادِ آن دلاوران را در بطنِ واقعه‌ی عاشورا زنده نگه‌ می‌داریم و با هر قطره اشک، عهدی دوباره می‌بندیم که خونِ آنان هرگز پایمال نشود.

ما به یادِ آن‌همه فداکاری، برای اباعبدالله اشک می‌ریزیم و در این شب‌های مقدس، از خداوندِ حسین (ع) طلب می‌کنیم که شفاعتِ آن شهدایِ عزیز و مظلومِ وطن، بدرقه‌ی راهِ ما در تداومِ این مسیرِ سرخ باشد.

ما در مکتب حسین بن علی (ع) آموخته‌ایم که زیر بیرق ستم و بی‌عدالتی نرویم و در برابر هر جلوه‌ای از یزیدی‌گری سکوت اختیار نکنیم.

پیام عاشورا همواره و در هر عصر و سرزمینی زنده است و وجدان‌های بیدار را به ایستادگی در برابر ظلم فرا می‌خواند، زیرا عاشورا به ما آموخته است که معیار حق و باطل، اشخاص و نام‌ها نیستند، بلکه عدالت و ظلم‌ستیزی است.

در این روزها که دشمن به دنبال خدشه وارد کردن به وحدت و همبستگی مردم ایران عزیز است؛ مجالس حضرت اباعبدالله (ع) باید کانون تپنده‌ وحدت و انسجام ملی باشد تا همه‌ دل‌های عاشق را فارغ از هرگونه نگاه‌ گروهی، زیر پرچم واحدِ “حسینِ مِصباحُ الهُدی” گرد هم آورد.

اگر چه جای شهدا و امام شهیدمان خالیست، اما به یاد همه آن عزیزان این محرم را حماسی تر و با شکوه تر از هرسال برگزار خواهیم کرد.